آشنایی با شهر سرعین

شهر توریستی سرعین در 25 کیلومتری جنوب غربی اردبیل و در جنوب شرقی دامنه کوه سبلان واقع شده است.
این شهر که به شهر چشمه های جوشان معروف است دارای چشمه های آبگرم متعددی است. این روستاها از لحاظ تاریخی وجغرافیایی از روستاهای بسیار قدیم هستند. روستاهای کهریز یا گازوران که با نام گازیر معروف است درچندین تاریخ معتبری هم چون معجم البلدان و در تاریخ جهانگشای نادری از آن یاد شده است آثار تاریخی روستای کردده و دیگر روستاهای یاد شده سنگ قبرهای تاریخی نوشته به خطهای گوناگون چشم بیننده را در حیرت می گذارد. ساختمان امام زاده کنزق یا کنزه ک ومسجد قدیمی علیداشی وقصر بزرگ وریناب وهزاران آثار باستانی این مناطق در وقوع زلزله اخیر به کلی ویران و از بین رفته است .

بقیه در ادامه مطلب


 

 

سرعین در فرهنگ لغت فارسی به معنی سرچشمه می‌باشد. در ادوار گذشته از این منطقه به نامهای ساری‌قیه، سارقین، سرائین،سرقین یاد شده است.
گذشتة سرعین سرعین و مناطق حوالی آن به سبب موقعیت جغرافیایی و ویژگیهای طبیعی و اقلیمی آن همواره مورد توجه انسانها و حکام ادوار گذشته بوده است. تاریخ این منطقه جدا از تاریخ آذربایجان بخصوص اردبیل نمی‌باشد. با توجه به نامیده شدن قسمتی از آذربایجان بخصوص شرق آن به نام زیکرتو (سنگ‌کن) و ساگارتی (ساکنان سرزمین غارهای سنگی) در دورة مادها و هخامنشی در هزاره اول قبل از میلاد با توجه به انبوه دهکده‌ها و معابد و منازل زیرزمینی کنده شده در دل صخره‌ها و تپه‌های باقیمانده از آن دوران بیانگر این است که این منطقه بخش وسیعی از سرزمین زیکرتو یا ساگارتی اشاره شده در سنگ نوشته ‌و کتیبه‌های دوران هخامنشی و آثار مورخین می‌باشد.
 در دوره ساسانیان نیز آذربایجان دوکرسی به بنام اردبیل و گنزق داشته است. مردمان آن زمان بر اساس اعتقادات خود معابد و آتشکده‌هائی در مناطق مورد توجه خود می‌ساختند. معابد آناهیتا و آتشکده آذر فریق باقیمانده از آن دوران نشان دهنده اهمیت این منطقه در نزد آنها میباشد، به طوری که معبد آناهیتا سالیان سال محل عبادت و ریاضت مغ‌ها و موبدان زرتشتی بوده است و این معبد و حوالی آن به نام ساری‌قیه ییلاق و آسایشگاه تابستانی حکام ساسانی بوده است.
 بعد از هجوم اعراب به آذربایجان و سقوط امپراتوری ساسانی ساری‌قیه و اهمیت معابد و آتشکده‌های آن رفته رفته در اذهان مردم کم‌رنگ‌تر شده، هر چند مقاومتهائی از طرف مردم حوالی سبلان در مقابل اعراب صورت گرفته که یکی از آنها بابک خرمدین که در طول 22 سال مبارزه با اعراب قسمتهای زیادی از آذربایجان بخصوص حوالی سبلان را از تعرض اعراب مصون نگاه داشت.
 بقایای آثار مربوط به دوره‌های سلجوقی، ایلخانی، قراقویونلوها، ‌و آق‌قویونلوها نشانه‌هائی از آن حکومتها بر این سرزمین می‌باشد. اما سرعین و حوالی آن از مناطق مورد توجه خاندان صفوی بوده است. احداث بناها و آرامگاهی بر روی قبور امامزاده‌ها و چله‌خانه گنزق، اراضی وقفی روستاهای گنزق و ویند کلخوران نشان از اهمیت این منطقه در نزد آن خاندان بوده است.
درتاریخ معجم البلدان نیز از اطراف اردبیل و سبلان از آبگرمها گرفته تا دره‌ای به نام ساری‌دره در شمال ساری قیه (سرعین کنونی) یادشده است. در دوره‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌ای از تاریخ ساری‌قیه و معبد آن به دلیل قرار گرفتن در مسیر جاده ابریشم (ایپک یولی) مورد استفاده سارقین و راهزنان جهت اختفاء و انبار مواد غذائی و غنائم مورد استفاده قرارمی‌گرفته است تا اینکه این دسته، به دست افراد نادر شاه گرفتار شده و از بین برده میشوند. در ایندوره«سارقین» به «سرقین» تغییر نام یافته و به همین اسم در اسناد و مدارک و منابع از آن یاد شده است.
 تا نیم قرن اخیر سرقین (سرعین) به صورت دهی از توابع روستای اردی‌موسی بوده است. بعد از دهة دوم تاریخ معاصر به خاطر وجود آبگرمهای معدنی مورد توجه قرار گرفته و نام سرقین به سرعین تبدیل می‌شود. در این دوره سرعین به صورت دهی توسط کدخدا که بر طبق استشهاد محلی و با نظارت ژاندارمری انتخاب شده و به تایید فرمانداری اردبیل می‌رسید، اداره می‌شده است.
 شروع حیاط شهری سرعین از اواخر دهة چهل با انتخاب شهردار و احداث خیابانها و مسافرخانه‌ها آغاز شده و امروزه به صورت شهری سیاحتی کانون توجه جهانگردان و ایرانگردان بشمار میرود.